+32 9 334 94 70

Juni 2019

Monthly Archives

De basisprincipes van Third Party Ownership (TPO)

Third Party Ownership (TPO)

Op 19 februari 2019 legde de FIFA Disciplinary Committee de Portugese topclub Fc Porto een boete op van 50 000 CHF. De aanleiding hiertoe was een inbreuk op artikel 18ter van de FIFA Regulations on the Status and Transfer of Players (hierna: RSTP). Dit artikel bevat het verbod op Third Party Ownership (hierna: TPO). Deze praktijk werd in 2015 verboden door de FIFA omwille van de risico’s die het met zich meebracht, zowel voor spelers als voor clubs.

In deze bijdrage wordt eerst de TPO-techniek met bijhorende voor- en nadelen besproken. Vervolgens komt het TPO-verbod ter sprake. Tot slot wordt de wijze waarop men dit verbod omzeilt kort toegelicht.

TPO-techniek

TPO of Third Party Ownership is een praktijk die begin jaren 90 ontstaan is in Zuid-Amerika en rond de eeuwwisseling naar Europa is overgewaaid. Het essentiële kenmerk van TPO is dat (een deel van) de economische rechten van een speler worden overgedragen aan een derde partij. De economische rechten van een speler omvatten voornamelijk diens (toekomstige) transfersom. De derde partij aan wie de economische rechten worden overgedragen kan zowel een natuurlijke als een rechtspersoon zijn. Vaak gaat het om investeringsfondsen of spelersmakelaars. Elke entiteit buiten de twee clubs tussen wie een transfer plaatsvindt, wordt beschouwd als een derde partij.

Er bestaan verschillende redenen om een TPO-constructie op te zetten. In de regel fungeert TPO als financieringsmechanisme bij de transfer van een speler. Hierbij krijgt een club met onvoldoende middelen financiële bijstand van een derde partij voor de verwerving van een speler. De speler wordt geregistreerd bij de overnemende club, maar (een deel van) de economische rechten komen toe aan de derde partij die de transfer financierde.

Een bekend voorbeeld van bovenstaande constructie is de transfer van Carlos Tevez van Corinthians naar West Ham United. Om de transfer te kunnen bekostigen had West Ham United geld geleend van een investeringsfonds dat in ruil daarvoor de economische rechten van Tevez verwierf. Het investeringsfonds had o.a. het recht om te beslissen of Tevez getransfereerd werd en tegen welke transfersom dit diende te gebeuren.

Voor- en nadelen van TPO

Het meest gebruikte argument tegen TPO / Third Party Ownership is dat het een moderne vorm van slavernij zou zijn. Zoals geïllustreerd in de zaak-Tevez beslist het investeringsfonds immers vaak buiten de wil van speler en club om over de transfer van de speler. Hierdoor kan het vrij verkeer van de speler belemmerd worden. Daarbij komt dat spelers niet altijd weten dat hun economische rechten door de club aan een derde partij zijn overgedragen.

Een tweede punt van kritiek betreft het risico op belangenvermenging. Twee clubs kunnen spelers geregistreerd hebben waarvan de economische rechten aan eenzelfde investeringsfonds zijn overgedragen. Het investeringsfonds zou haar macht kunnen aanwenden om het resultaat van de wedstrijd tussen de betrokken clubs te beïnvloeden.

Ten derde heeft TPO tot gevolg dat er geld uit de voetbalindustrie wegvloeit in de richting van de investeringsfondsen. Zij hebben immers het recht bedongen om de transfersom van een speler te kunnen innen.

De voorstanders van TPO argumenteren dat het een techniek is om kleinere clubs competitiever te maken. Via TPO kunnen zij immers spelers verwerven die anders financieel onhaalbaar zijn. Ook wordt het financieel risico van een transfer gedeeld tussen de club en het investeringsfonds. Mocht een speler niet doorbreken, dan heeft de club geen volledige transfersom moeten betalen.

Ten slotte stellen voorstanders ook dat het verbod op TPO een inbreuk vormt op het vrij verkeer van kapitaal in de EU en op de regels betreffende de vrije mededinging.

Verbod op TPO

Op 1 januari 2008 introduceerde de FIFA artikel 18bis RSTP waarin een verbod op Third Party Influence (TPI) werd opgenomen. Een club kan luidens dit artikel geen overeenkomst sluiten waarbij de tegenpartij of een derde de mogelijkheid krijgt om invloed uit te oefenen op het tewerkstellings- en transferbeleid van de club.

Omdat dit artikel de nadelige gevolgen van TPO niet volledig kon remediëren besloot de FIFA een artikel 18ter in te voegen dat van kracht ging op 1 mei 2015. Artikel 18ter RSTP bevat een volledig verbod op TPO. Elke overeenkomst waarbij een derde partij eenderwelk recht verkrijgt m.b.t. de toekomstige transfer van een speler is in strijd met dit artikel.

Omzeiling van het verbod

Een veelgebruikte techniek om het TPO-verbod te omzeilen is de zogenaamde bridge transfer. Dit is een transfer waarbij een speler niet rechtstreeks overgaat van de oorspronkelijke naar de nieuwe club, maar indirect via een derde club waar de speler wordt geregistreerd zonder aanwijsbare sportieve reden. De bridge club vervangt het investeringsfonds in een TPO-constructie. De overgang van de speler naar de bridge club gebeurt uit louter economische overwegingen, met name om de speler te kunnen verkopen of verhuren. Deze constructie heeft als voordeel dat een bridge club zich in geval van contractbreuk door de speler kan beroepen op artikel 17 RSTP, wat een investeringsfonds in een TPO-constructie niet kon.

Hoewel de RSTP geen expliciet verbod op bridge transfers bevat heeft het CAS zulke constructies reeds ongeldig verklaard omwille van het gebrek aan een sportieve reden. De huidige rechtspraak van het CAS is evenwel uiteenlopend, waarvan onder meer volgende uitspraken getuigen:

CAS 2009/A/1757 MTK Budapest v. FC Internazionale Milano S.p.A.

CAS 2014/A/3536 Racing Club Asociación Civil v. FIFA

 

 

 

 

 

 


Transfers in de voetbalsport: een beknopte juridische analyse

De transferperiode is geopend

Sinds enkele weken gonst het in sportkranten en op voetbalwebsites van de transfergeruchten. Op 15 juni opende immers de Belgische transfermarkt. Tot en met 2 september kunnen Belgische ploegen zich versterken met nieuwe spelers, dan wel overbodige spelers laten gaan.

De aan- en verkoop van voetballers is in de loop der jaren een miljoenenbusiness geworden waarop veel clubs hun verdienmodel baseren.

In deze bijdrage wordt er kort ingegaan op enkele juridische aspecten van het huidige transfersysteem.

Arbeidsovereenkomst tussen club en speler

De relatie tussen een speler en een club wordt geregeld aan de hand van een arbeidsovereenkomst. In de voetbalcontext is deze meestal van bepaalde duur. Een arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur kan immers op elk moment opgezegd worden, met slechts een beperkte opzegvergoeding tot gevolg.

In plaats daarvan werken clubs met arbeidsovereenkomsten van bepaalde duur die in voorkomend geval verlengd worden. Een dergelijke verlenging zal steeds plaatsvinden voor afloop van de duurtijd van de arbeidsovereenkomst. Ingevolge de zaak-Bosman kan een club na afloop van een arbeidsovereenkomst immers geen transfervergoeding meer vragen. De club loopt dan het risico dat een speler ‘transfervrij’ kan vertrekken.

Transferbegrip

Een transfer is de overgang van speler A van club X naar club Y. Een voetballer kan zowel nationaal als internationaal een transfer maken. Men spreekt van een internationale transfer wanneer er een overschrijving plaatsvindt van de ene nationale voetbalbond naar de andere.

Zoals gezegd wordt er tussen clubs naar aanleiding van een transfer vaak een transfervergoeding betaald. Een transfersom wordt juridisch gekwalificeerd als een vergoeding die tussen de oude club en haar speler overeengekomen wordt naar aanleiding van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijdse toestemming. In theorie is de transfervergoeding verschuldigd door de speler zelf, maar in de praktijk wordt er tussen de speler en de nieuwe club overeengekomen dat deze laatste de transfersom onderhandelt en betaalt.

De hoogte van de transfersom kan voorafgaandelijk vastgelegd worden in de arbeidsovereenkomst d.m.v. een buy out-clause of een release-clause. In het merendeel van de gevallen wordt de transfersom echter ad hoc bepaald op basis van de marktwaarde van de speler.

Toepasselijke regelgeving

Op nationaal vlak wordt de arbeidsrelatie tussen een speler en een club hoofdzakelijk geregeld door het gemeenrechtelijk arbeidsrecht. Daarnaast dient men echter rekening te houden met de wet van 24 februari 1978 betreffende de arbeidsovereenkomst voor betaalde sportbeoefenaars (wet betaalde sportbeoefenaar). De beruchte ‘wet van 78’ bevat een speciale ontslagregeling voor betaalde sportbeoefenaars. Op basis van deze wet is de beëindigende partij een opzegvergoeding verschuldigd die gelijk is aan het loon van de resterende duurtijd van het contract. De wetgever heeft echter een maximum bepaald, namelijk het dubbele van wat verschuldigd zou zijn indien het om een arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur ging.

Voetbalclubs wensen de toepassing van deze wet doorgaans te vermijden. In het geval dat een speler weg wil, onderhandelt men liever met de nieuwe club over een te betalen transfervergoeding. De vergoeding die, met toepassing van de wet betaalde sportbeoefenaar, ingevolge de opzeg van de speler verschuldigd is, zal immers veel lager zijn dan een transfervergoeding.

De wet betaalde sportbeoefenaar is aldus geëvolueerd tot een drukkingsmiddel van spelers t.a.v. hun club wanneer deze laatste niet meewerkt aan een transfer.

Op internationaal vlak geldt in geval van een transfer de regelgeving van de FIFA. Onder meer de Regulations on the Status and Transfer of Players(RSTP) zijn van toepassing. Art.17 RSTP bevat bijvoorbeeld de criteria op basis waarvan de vergoeding bepaald wordt die verschuldigd is in het geval de arbeidsovereenkomst ‘without just cause’ werd verbroken. De FIFA regelgeving en de nationale regelgeving zijn niet complementair.  Een conforme opzegging conform de wet van 24 februari 1978 kan mogelijks niet aanvaard worden door de FIFA. Dit heeft reeds tot diverse juridische procedures geleid.

Kritiek op het transfersysteem en de transfervergoeding

Het huidige transfersysteem is ontstaan na de zaak-Bosman. Voordien werden transfervergoedingen ook gevraagd wanneer een speler na afloop van zijn contract werd getransfereerd. Dit werd door het Hof van Justitie in de zaak-Bosman echter beschouwd als een ongerechtvaardigde beperking op het vrij verkeer van werknemers. Sindsdien kan een transfervergoedingen enkel verschuldigd zijn wanneer een speler in de loop van zijn contract een transfer maakt.

Ook het huidige systeem is niet onbetwist. Zowel op basis van het vrij personenverkeer als het Europees mededingingsrecht werd het transfersysteem reeds aangevochten.

In 2015 legde de FIFPRO, d.i. de internationale spelersvakbond, een klacht neer bij de Europese Commissie tegen het transfersysteem. Hierbij argumenteerde men dat de vrije mededinging beperkt wordt door de dominantie van rijke clubs op de spelersmarkt. De klacht werd uiteindelijk ingetrokken nadat de FIFA enkele toezeggingen had gedaan aan de FIFPRO inzake spelersrechten. Het toont echter aan dat ook het huidige systeem juridisch niet waterdicht is.


Registratieverplichting en nieuwe regels voor sportmakelaars

Het decreet inzake de invoering van een registratieverplichting voor sportmakelaars

Na het voetbalschandaal waarbij meer dan één voetbalmakelaar was betrokken kondigde Vlaams Minister van Sport Muyters strengere regels voor voetbalmakelaars, en bij uitbreiding alle sportmakelaars, aan.

Vanaf 1 juni 2019 zijn deze strengere regels in werking getreden ingevolge het decreet van 29 maart 2019 betreffende de opleidingscheques voor werknemers, de invoering van een registratieverplichting voor sportmakelaars en tot wijziging van diverse andere bepalingen inzake het beleidsdomein Werk en Sociale Economie (link).

Snel handelen is de boodschap.

De nieuwe regels

– Registratieverplichting

De regelgeving is van toepassing op elke onderneming, natuurlijke persoon of rechtspersoon, wiens bemiddelingsactiviteiten minstens gedeeltelijk plaatsvinden in Vlaanderen en die aan private arbeidsbemiddeling doet voor (potentiële) betaalde sportbeoefenaars of voor rekening van sportclubs met het oog op het afsluiten van een arbeidsovereenkomst voor betaalde sportbeoefenaars.

Vlaanderen meent in haar begeleidende teksten dat er niet allen sprake kan zijn van arbeidsbemiddeling bij het afsluiten van een arbeidsovereenkomst maar ook bij de rekrutering en scouting. Of deze laatste zienswijze standhoudt zal moeten blijken uit de toekomstige rechtspraak.

Het territoriaal toepassingsgebied – activiteiten die minstens gedeeltelijk in Vlaanderen plaatsvinden – wordt bovendien erg ruim geïnterpreteerd. Zo zou zelfs een makelaar die een speler vertegenwoordigt die zou willen transfereren naar een Vlaamse club zich moeten registeren en zou een makelaar van zodra hij onderhandelingen voert in Vlaanderen zich eveneens moeten registeren. Hierbij maakt het niet uit of de makelaar in een ander gewest of land geregistreerd is. Ook hier moeten kanttekeningen gemaakt worden hoe één en ander zich in de praktijk zal uitrollen.

De registratie gebeurt online via een formulier en is enkel Nederlandstalig, niettegenstaande ook buitenlandse makelaars zich dienen te registreren. Na inschrijving is de registratie geldig en wordt een registratienummer overgemaakt. Indien de inschrijving niet in orde is kan deze worden geschorst of ingetrokken.

– Specifieke sportgerelateerde verplichtingen

Waar wij in een eerder blogbericht reeds zijn ingegaan op de algemene verplichtingen inzake arbeidsbemiddeling waarnaar sportmakelaars zich moeten schikken (link), voorziet het decreet een aantal nieuwe specifieke verplichtingen voor sportmakelaars.

Onder meer volgende nieuwe verplichtingen kunnen worden weerhouden voor de voetbalmakelaar en sportmakelaar:

  • De sportmakelaar dient bij elke vorm van externe communicatie zijn registratienummer te vermelden;
  • De sportmakelaar mag niet samenwerken met niet-geregistreerde sportmakelaars voor het voeren van zijn bemiddelingsactiviteiten in het Vlaams Gewest;
  • De sportmakelaar mag geen personen jonger dan 15 jaar direct of indirect benaderen met het oog op het afsluiten van een bemiddelingsovereenkomst;
  • De sportmakelaar mag geen vergoeding ontvangen voor het voeren van een bemiddelingsactiviteiten voor een minderjarige (jonger dan 18);
  • De sportmakelaar mag geen constructies opzetten om de registratieplicht te omzeilen waarbij derden worden ingeschakeld en waarbij men door derden wordt ingeschakeld voor het verrichten van makelaarsactiviteiten.

– Borgsom van 25.000,00 EUR

Sportmakelaars die actief willen blijven zijn verplicht om een borgsom van 25.000,00 EUR te stellen bij een financiële instelling of verzekeraar. In tegenstelling tot eerdere berichten moet er geen borgsom worden betaald aan de overheid maar volstaat de plaatsing van een borgsom bij de bank. Een bankwaarborg zou in principe moeten kunnen volstaan.

Indien de sportmakelaar een schuld heeft ten aanzien van de Vlaamse Overheid, kan deze laatste aanspraak maken op de borg ten belope van het bedrag van de schuld.

De Vlaamse overheid heeft niettemin in deze beginfase van het nieuwe decreet een uitzondering toegestaan waarbij het bewijs van de borg tot 30 dagen na de registratie kan bezorgd worden aan het Departement Werk en Sociale Economie van de Vlaamse overheid

Wat te doen als (bestaande) voetbalmakelaar / sportmakelaar?

Zowel de nieuwe als de reeds werkzame voetbalmakelaar of andere sportmakelaar moest zich vanaf  1 juni 2019  registreren en aan de nieuwe verplichtingen voldoen in het geval zij op een legale manier hun activiteiten wensen verder te zetten.

Een onmiddellijke registratie en implementatie van de regels is noodzakelijk.  De borgsom kan evenwel tot 30 dagen na de registratie in orde worden gebracht.

Zeker met de aankomende transferperiode is één en ander erg dringend.

Er lijkt ons gelet op de nieuwe verplichtingen een mogelijkheid te zijn om bepaalde handelingen gesteld door niet geregistreerde sportmakelaars of gesteld door geregistreerde sportmakelaars die niet voldoen aan de nieuwe verplichtingen aan te vechten.

Meer vragen of wenst U hierbij advies of bijstand van een advocaat? Aarzel niet om ons te raadplegen per telefoon (09/334.94.70), per e-mail (sport@everest-law.be) of via het contactformulier.

Meer informatie over de registratie: link

Ons vorig blogbericht over de voetbalmakelaar en de sportmakelaar: link