Naar de inhoud

Geschillenbeslechting in de sport

Geschillenbeslechting in de sport. Georganiseerde sportbeoefening kent de laatste decennia een verregaande modernisering, zowel op organisatorisch als op structureel vlak. Dat brengt onvermijdelijk een toenemende juridisering met zich mee. Steeds meer aspecten…

Illustratie over geschillenbeslechting in de sport: een man in pak houdt twee reusachtige bokshandschoenen uit elkaar

Geschillenbeslechting in de sport

Georganiseerde sportbeoefening kent de laatste decennia een verregaande modernisering, zowel op organisatorisch als op structureel vlak. Dat brengt onvermijdelijk een toenemende juridisering met zich mee. Steeds meer aspecten van sportbeoefening behoeven immers specifieke reglementering. Als gevolg hiervan groeit ook het aantal sport gerelateerde geschillen. De geschillenbeslechting in de sport heeft de laatste jaren een belangrijke plaats binnen de rechtspraktijk ingenomen.

De sportwereld wil zich van oudsher autonoom organiseren. Ook op het vlak van conflictbeslechting wil men elke vorm van overheidsinmenging vermijden. Dat zou er immers onder meer toe kunnen leiden dat transnationale sportrechtsregels verschillend uitgelegd worden, afhankelijk van de jurisdictie waarin ze worden opgeworpen.

Om de uniforme toepassing van sportrechtsregels, alsook de inachtneming van de specifieke kenmerken van sport te garanderen, heeft de sportwereld eigen geschillenbeslechtingsmechanismen ontwikkeld.

De twee meest gehanteerde technieken van de geschillenbeslechting in de sport zijn het tuchtrecht en de arbitrage. In de volgende twee bijdragen wordt elk van beide mechanismen kort toegelicht.

Welke instanties er zijn, en in welke volgorde

Wie in een sportgeschil terechtkomt, staat zelden voor één deur. Er zijn er meestal vier, en de volgorde ligt grotendeels vast.

De eerste is de club of de federatie zelf. Bijna elk reglement voorziet een intern orgaan dat als eerste oordeelt: een tuchtcommissie, een licentiecommissie of een geschillencommissie. Wie die stap overslaat, krijgt verderop te horen dat zijn zaak voorbarig is.

De tweede is het interne beroepsorgaan van diezelfde federatie. Ook daar geldt een korte termijn, en die begint te lopen vanaf de kennisgeving van de beslissing in eerste aanleg.

De derde is een arbitrage-instantie buiten de federatie. In België is dat vaak het Belgisch Arbitragehof voor de Sport, en op internationaal niveau het Court of Arbitration for Sport in Lausanne. Voor tuchtzaken over doping en grensoverschrijdend gedrag in de Vlaamse sport is er daarnaast het Vlaams Sporttribunaal.

De vierde is de gewone rechter. Die blijft bevoegd, maar zijn rol wordt beperkt door de arbitrageovereenkomst die in de statuten of in het aansluitingsformulier staat. In de praktijk komt de gewone rechter vooral in beeld voor een dringende maatregel, wanneer een sporter niet kan wachten op de gewone procedure omdat de competitie intussen doorloopt.

Waar u als eerste naar kijkt

  • De rechtsingang. Welk orgaan is bevoegd, en staat dat in het reglement of in uw contract? Twee teksten die iets anders zeggen, is een probleem dat u beter vooraf oplost dan tijdens een geschil.
  • De termijn. Termijnen in sportreglementen worden in dagen geteld en zij zijn kort. Zij lopen vanaf de kennisgeving, en niet vanaf het ogenblik waarop u een advocaat spreekt.
  • Het schorsend karakter. Schorst een beroep de bestreden beslissing, of loopt de sanctie gewoon door? Dat verschil bepaalt of u daarnaast een dringende maatregel moet vragen.
  • De kosten. Arbitrage is niet gratis, en de verdeling van de kosten staat in het reglement van de instantie. Kijk dat na voor u de procedure inleidt.

Waarom de sportwereld dit zelf regelt

De redenen die altijd terugkeren zijn snelheid, deskundigheid en uniformiteit. Een selectiegeschil dat pas na twee jaar wordt beslecht, heeft geen voorwerp meer. Een arbiter die de reglementen van de sport kent, heeft minder uitleg nodig. En een geschil dat in elk land voor een andere rechter zou komen, zou tot even veel verschillende uitkomsten leiden.

Daar staat een prijs tegenover. De sporter kiest die weg zelden vrij: hij aanvaardt ze op het ogenblik dat hij lid wordt van een federatie. Dat is precies de spanning die het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft moeten beoordelen, en het is de reden waarom de waarborgen van een eerlijk proces ook binnen de sportinstanties gelden. Een sportinstantie mag sneller en informeler werken dan een rechtbank, maar zij mag daarbij niet voorbijgaan aan het recht om gehoord te worden, aan de onpartijdigheid van wie oordeelt en aan de motivering van de beslissing.

Reeks geschillenbeslechting in de sport: tuchtrecht – arbitrage

Neem contact op

Leg ons uw dossier voor.

Bel ons, of laat uw gegevens achter. U hoort binnen een werkdag van ons.

of bel +32 (0)9 334 94 70

Everest Sports Law